روناک

دستم به  هوای هستی اش  چرخ زده

طرح کمر و غنج دل و طرح زده

اما به خطوط این کف بی خطم

چرخی به  هوای هستی ام چرخ زده

این لب به هوای تو چه پروازی زده

تا حرف دل  و هوای رخ پر بزنند

چشمم به هوای دیدنت داد زده!

از باد دلگیر بود که او را بی زحمت خودش به پرواز در می آورد ،و از خودش دلگیر تر که چرا هرگز به سنگینی فکر نکرده بود!

در دستهای روی تو پنهان شده ام

مغموم ولی عجب چه شیطان شده ام

باهر نظر تو بر همین شیطنتم

افشرده ی دست تو چه حیران شده ام.

به یاد آورد که تا جهان نباشد او هم نیست و به یاد جهان آورد که آن هم بی او هیچ است!

دستهایش را درهم فشرده بود تا دستش به هیچ کس اعتماد نکند تا خودش را در آن بگذارد!

وقتی که می بینی طوری بزرگ شده ای که باید برای دیدن خودت سرت را آنقدر بالا بگیری که  شایداز پشت بیفتد،باید تصمیم بگیری که با مشت های کوچکت خودت را تکه تکه بشکنی تا تکه ی درشتر را نمادی از خودت در دستهایت بگیری و همیشه به آ ن بنگری تا ببینی که هستی و هستی ات در چنگ خودت است !